Sedert die eerste nuus ons hier in Qazaqstan bereik het, het ek geweet dat die dag vir ons ook sou kom. Om onder kwarantyn te gaan om die SARS-CoV-2 virus se tentakels te beperk. Die probleem is nie dat dit mense siek maak nie, maar eerder dat mense ander aansteek nog voordat hulle self weet dat hulle siek is.
Dit is nog baie, baie, baie koud. Die sneeu het vir vier maande dik oor die aarde gelê. En as dit een dag sneeu, het dit soos op die hooffoto gelyk. Wondermooi. Vrekkoud. My vingerpunte het ligte vriesbrand opgedoen toe ek buite was en hulle nie mooi beskerm het nie. Omdat ek nie besef het dat mens in ses minute vriesbrand kan opdoen nie.
Ek was lanklaas in ‘n kleuterskool, weet nie of hulle ook plakkate met veiligheidsreëls opsit nie. En ek weet ook nie of dit nog gedoen word nie, dat reëls in kinders ingedril word nie.
Hierdie artikel is anders as my artikels, dit vorm deel van ‘n bloguitdaging wat Hester begin het. Sy is mos my towerinvriendin.
As die temperatuur laer as -15ºC raak, weier ek om uit te gaan. Dit was laas jaar blykbaar gereeld laer as -20ºC. ‘n Onmenslike temperatuur om buite te wees. My oogballe word dan selfs koud. En lank nadat ek terug in die huis is, voel ek dit steeds as ek my ooglede toemaak. Die ysige koue oogballe, so koud dat dit my ooglede koel maak.
Lees voort “Sneeuspykers: die lekker wat ek nie wou toets nie”
Ons woon nou 10 dae langer as ‘n jaar in Öskemen. In die tyd het ek geleer hoe warm dit hier kan wees, maar beslis ook hoe koud dit hier kan wees. Koud is baie erger as warm, ons het al -38ºC beleef. En raai wat, ten spyte van my vrese dat ons in yspilare gaan verander, het ons nie.
Dr. Christa van Staden 