22:45 op die pad – manlief se vergissing

Ek het vertel dat ons twee nagte in Colesberg moes oorslaap. Ons waentjie se as het op die N1, 80 km voor Colesberg, gebreek. En ons moes die nuwe as in Bloem gaan haal.

Ek het tye uitgewerk en besluit manlief gaan die pad kus toe wil vat as die waentjie teen vieruur klaar is. Dit was nou Sondag vieruur. Dus het ek gereël dat ons nog ‘n nag by Hartklop oorslaap. En dat manlief Saterdagaand al daarvoor betaal.

Ons is eers na sewe Sondagaand in die bed, gereed om genoeg te slaap dat ons teen 3-uur die pad kan vat. Dit het gevoel of ek nog skaars aand die slaap geraak het toe manlief aan my vat om my wakker te maak.

Dit was volgens hom half drie, ons kan net sowel in die pad val …

Ek is deur die blare op, maar na stort was ek gereed vir die pad. Nog voor “drie” is ek reg dat ons ry. Ons het “die vorige nag” die bakkie gepak, net een sak, ons en die woewe moes nog gelaai word.

Toe ek my foon uit sy laaier haal, en die laaier in my sak pak, vang die lewensgrootte tyd my oog.

22:45

Ek kyk weer en gryp my bril, maar dit is 22:45, kwart voor 11, en nie twee-uur die volgende oggend nie. Manlief kyk en kyk ook weer.

Ek vra of ons nie maar net so met klere moet verder slaap nie, maar manlief sê hy is, met slegs drie ure se slaap, uitgeslaap.

Dit voel vir my of hy so uitgeslape was om my te oortuig dat dit vier ure later is. Maar, hy ontken. Dus gaan ek maar vir hom die voordeel van die twyfel gee.

Jy kan seker raai dat ek onseker was of ons die nag moet in met ‘n waentjie wat so pas ‘n nuwe as gekry het. Veral omdat die pad na Middelburg baie, baie stil is. Met piepklein dorpies:

Middelburg

Graaff-Reinette

Aberdeen

Willowore

Uniondale

Die naaste groot dorp is ver.

George

En voor ons daar kom (George) moet ons eers deur ‘n pas afsak seevlak toe. En dan is dit verder suid, Mosselbaai en meer.

By die garage in Colesberg het hy wiele gepomp, en ek koffie gekoop. Drie ure slaap is nie genoeg vir my nie. Manlief kry ‘n koppie sterk koffie.

My oë wil nie oop bly nie, dus luister ek ‘n die walgboek: Die Verevrou om wakker te bly.

Op Willowmore moet ons volmaak, George kan (dalk) gehaal word, maar manlief ry nie meer op govermentspetrol nie. Hy maak vol sodra die tenk kwart raak. Daardie stappie na die garage in Graaff-Reinette steeds in sy gedagtes.

Daar koop ons masjien koffie by die Engen garage in die hoofstraat. Hoe lekker was dit nie toe ons teen drie-uur of vieruur daar stop nie. Stomende koffie by ‘n piepklein garage. Die hotel is nog donker, geen rus of kos daar nie.

Ons het weer by die garage op die N2 net na Mosselbaai gestop en bene gerek. Dit was so effens te koud en te vroeg vir ontbyt.

Ons het nie padkos gepak nie, sou stop en lekker eet by een van die klein dorpies … wat toe onmoontlik was.

Sewe-uur stop ons voor ons huis, nog voor die son sy kop uitsteek.

Ons sou sewe-uur se kant waarskynlik iewers tussen Middelburg en Willowmore gewees het.

Waarom het ek nie geslaap nie?

Jy het reg geraai, ek het die waentjie nog nie so lekker vertrou nie. Manlief moes ook voor ons die pas aangedurf het, gaan toets of die wiele nog vas is. Daarbinne wil ek nie ons Saterdag petalje herleef nie.

Nie in die donkerte en koue nie.

Nie lank voor mense wat kan help wakker word nie …

Die slaap bly nou natuurlik weg … te veel koffie in om aan die slaap te raak.

En nou gaan ek weer probeer slaap.

Twaalfuur op ‘n Maandagoggend.

Hoe dan anders?

Dit sous buite …

Ons het aangekom voor die reën oor die see aangekom het.

Hooffoto: Reën kom oor die see aan, wat my so aan ‘n foto uit my Kazakstan dae in Almaty laat dink.

Ek moet gou gaan soek. Aha! hier is dit, ek jet blog daaroor in Junie 2020 geskryf, toe ons nog vasgevang was en nie die land kon verlaat nie.

Wat ‘n genade!