My skielike liefde vir pienk

Ek dra donker kleure, het laas jaar hierdie tyd materiaal gekoop en vir my baie denim rompe gemaak.

Sondag is ek winkels toe en raai wat? Ek sien ‘n stuk pienk materiaal en koop dit net daar en dan. Dit gaan ‘n romp of twee word, dalk een kort en een lank.

Twee weke gelede koop ek paar t-temde en ‘n pienke glip deur. Pienk wat ek nooit dra nie, is nou vir my baie, baie mooi.

Sondag het ek ook die mooiste t-hemp materiaal gesien met die buitelyne van dinosaurusse. Ek wou net koop, gelukkig was my hande vol. Maar die materiaal trek my steeds …

Vandag sien ek in my gedagtes hoe ek ‘n dogtertjie rokkie maak. Ek met al my kleinseuns en geen kleindogtertjie nie.

En dit laat my wonder, waarom?

Ek oorweeg nogal om kinderklere te maak, van goeie materiaal, maar die goedjies is so klein en mens kan ook nie arm en been daarvoor vra nie. Dalk by stalletjie by Stilbaai om ‘n geldjie te maak?

Weet nie of ek regtig lus is daarvoor nie, grootmens rompe werk net soveel makliker.

My skielike liefde vir pienk is vir my interessant.

Dit is nie asof ek vir myself mooi lyk in pienk nie.

Tog het ek een lieflike pienk romp op universiteit gedra. Daai soort wat in drie valle gemaak word, met die boonste een nie baie wyer as ek nie. Die romp was van anglaise, ek voel soos ‘n prinses in daardie materiaal. En die ander le is ook nie baie wyer nie, sodat dit sag plooi. Met so ‘n wit sigeurerin bloes. Ek het dit so baie gedra dat my kortstondige kêrel my daaroor aangespreek het. Het ek nie nog klere nie?

Maar daarna het ek nie regtig pienk gedra nie.

En nou, die afgelope twee weke, trek pienk my soos ‘n magneet!