Bekka en sonde met die bure

BB is dood. BB wat 14 jaar lank aan my sy was, behalwe vir die 20 maande in Kazakhstan.

Mamma van Bekka, mamma van wyle Shilo. In een jaar het ek twee woefkinders aan die dood afgestaan. En ek is soos ‘n swanger vrou op die oomblik. Bekka is nog by my, maar, hy gaan nie ‘n maatjie kry nie. Wanneer ek weer moet besluit dat my woefkind te veel ly en moet gaan, is dit die laaste keer in my lewe.

Nooit, ooit weer nie.

En nou is Bekka alleen. En hy het baie ma-vas geword. Meer as toe Shilo dood is, hy is nou stoksielalleen as ek en manlief moet uitgaan.

Hy weet nie waar BB is nie, soek haar seker ook. Maar, ek dink hy dink as hy net by my bly, sal hy haar ook kry …

En nou huil hy sy hartjie uit as ek uitgaan.

So erg dat die bure sekuriteit laat weet het daar is ‘n “hartseer” hondjie in my huis. Sy voel vere vir die hartseer, sy maak dit net sag, sy gee kastig vir die hondjie om …

Manlief is ontsteld toe hy gebel word, dit is baie erg om gebel te word oor ‘n probleem. Asof hy nie al gebel is oor sy sleepwaentjie wat tog net nie in die sig van bure mag staan nie!

Ek het die bestuur van die landgoed ge-epos en gevra dat hulle asseblief vir die vrou vra om ‘n bietjie empatie te toon. My woefkind se mamma is dood en hy is nou stoksielalleen. Ook gesê ek leer hom, vat hom saam as ek kan, maar kan die nat-pantie-neus-indruk-ouvrou agter my asseblief net bietjie verstaan …

Ons landgoed het streng reëls, ons inwoners mag nie met mekaar prata as daar ‘n probleem is nie, hulle moet eerder sekuriteit bel om die probleem op te los.

Met ‘n hartseer woef wat alleen is, is dit mos nie die regte ding om aan die deur te kom klop en roep nie. Dit maak mos die saak erger! Toe vra ek sommer dat sekuriteit by my huis wegbly, my net bel as dit weer gebeur …

Nou praat ek met Bekka. Vertel hom ek gaan uit, maar ek kom terug. Hy moet net lekker slapies, en dan is ek weer hier.

As ek uitstap en om die kompleks stap om by my agtermuur te kom, is hy stil. Asof hy verstaan.

Vanoggend het ons getoets, ons is uit en ek het my japon vir hom by die TV-kamer gesit. Want hy sit daar in die deur en wag tot ek terug is. Dan is ek mos soort van in die gees by hom?

Dit werk …

Hy sit die hele tyd daar en wag lyk dit my. Sy oë op die deur wat moet oopgaan …

En as ek oopmaak, begin hy bewe en dan die gekerm. Wat ek met ‘n kwaai “Nee” stilmaak. En hom dan vryf as hy gehoorsaam.

Ons twee gaan daar kom, maar ek is lus om die nat-panty-ouvrou wat agter ons woon te begin verkla. Daar is ‘n straat tussen ons, maar tog kan hoor en sien vergaan as haar hond enige iemand in die straat sien.

Dit is oorverdowend, maar ek kla haar nie aan nie. Die hond sien iets, en hy wil haar laat weet.

O ja, ek weet dit is nie bure in die kompleks nie. Ek het hulle gevra of hy gehuil het. En, dit is nie die eerste keer wat sy haar neus indruk nie. Kleinseun het mos een dag ‘n massiewe tantrum gegooi en ek kon hom nie daaruit kry nie. Ek en hy het maar buite op die gras gesit terwyl ek troos.

En net toe hy aan die slaap is, kom die ou vrou aan my deur se klokkie druk. Hy het darem nie wakker geword nie, maar die antie wou net weet of alles reg is by my. Ek het verduidelik dat dit ‘n tweejarige se tantrum was. Daarna het die dogter, wat seker so oud soos ek is, ons twee in die straat gekry. Toe wil sy my vertel dat ek die baba nie uit die waentjie moet haal as hy slaap nie! Asof ek sal luister en asof ek raad gevra het.

My seun sê hulle het uit ‘n kompleks getrek omdat komplekslewe kompleks is. Maar, dit is nie asof hulle nie in ‘n huis sonde met die bure het nie. Skoondogter moes al meer as een keer vir bure vra om nie so te lawaai nie …

Dit gaan eerder oor mense wat hulle neuse indruk waar dit nie hoort nie. Manlief sê ek moet omstap en vir haar gaan verduidelik. Ek voel sy moet die kortste pad warm plek toe vat.

Dus gaan ek beslis nie omstap nie. Ek is seker die hoofkantoor het haar gevra om empatie te hê, ons woefkind bly al twee jaar hier, dit is moeilike tye …

Hooffoto: Bekka sit heel regs, BB lê links en Shilo sit in middel. En nou is net Bekka oor …